Een boeiende wandeling door Alicante

Wandeling Alicante - Haven van Alicante met de Benacantil op de achtergrond

Vanzelfsprekend ligt in de door ons beschreven wandelingen sterk de nadruk op de schoonheid en de bijzondere kanten van de natuur. In veelal lyrische bewoordingen beschrijven wij de kleur van de orleander en de amandelboom, de geur van rozemarijn of tijm en mint, het geluid van de koekoek en de ezel, de hellingshoek van de Olta of de Bernia, maar ook een goed onderhouden, gerestaureerde en historisch interessante stad aan de Costa Blanca heeft ook haar bijzondere kleur, geur en geluiden en mag dus niet in deze Costa Blanca voor jou ontbreken, vinden wij.

“Een boeiende wandeling door Alicante”. Heel goed te combineren met de feesten rondom de Moren en de Christenen of op de middag voor de Hogueras feesten (eind juni) of misschien wel op weg naar een mooi concert in het Teatre Principal. Ik zou dan wel een ander paar makkelijke wandelschoenen meenemen, want 2 à 2,5 uur heb je wel nodig.

TIP: via de knop ‘Druk af’ rechts onder de foto, krijg je een handige print om mee te nemen op de route.

We beginnen op de Plaza del Puerto Viejo, bovenop de grote parkeergarage aan de haven. Je hebt hier behalve een prachtig uitzicht op de haven ook een goede kijk op de voorname en chique huizen aan de Explanada en op het kasteel van Santa Barbara wat ligt op de berg die hoog en kaal boven de stad uitrijst, de Benacantil.

Een sterk begin, denk ik zo, als je tenminste het zoet gekleurde en architectonisch smakeloze casino achter je even vergeet. (Over smaak moet je niet twisten, doen we dus niet). Je kunt achter het casino wel lekker aan het water zitten op een van de, in veel opzichten, plezierige terrassen maar daar zijn we nog even niet aan toe. Links achter het Casino bouwde men een eind in zee een flinke, luxe wandelboulevard. Een functionele en smaakvolle herinnering aan de Volvo Ocean race van een paar jaar geleden. Heel even kijken of de wilde zee tegen de peilers klotst en daarna lopen wij richting binnenstad en nemen daarvoor het zebrapad over, een oude bekende, de drukke N 332.

Wij staan nu aan en op het begin van de Explanada met rechts van ons de spuitende fontein op de Puerta del Mar en de Kamer van Koophandel in het voormalige Hotel Palas. En recht voor ons het nog steeds prachtige, uit 1924 stammende, Casa Carbonell waarin zich o.a. het Belgische consulaat bevindt. Architect Juan Vidal Ramos maakte daar een mooi karaktervol gebouw van.

Ga nu links af de Explanada op. Deze beroemde palmenboulevard kwam je ongetwijfeld al een aantal malen eerder beschreven tegen. Vooral de ruim miljoen, in een golvenpatroon gelegde, tegeltjes bekoren de schrijvers van toeristengidsen bijzonder (en terecht) maar het slenteren over die golven en het al zittend, op 1 van de houten voor het publiek neergezette stoeltjes, bekijken van de mede slenteraars is eveneens een groot genoegen. Zeker met een glas ijskoude horcheta (tijgernotenmelk) in de hand. Op de meeste terassen verkrijgbaar. Maar niet te lang want de binnenstad wacht.

We lopen tot aan de Rambla de Méndez Nuñez en gaan daar naar rechts. Een brede en meestal drukke straat die de grens trekt tussen de het oude en meer eigentijdse Alicante. Deze Rambla wordt een stukje opgelopen tot aan het aan de linkerkant verschijnende, sfeervolle Portal de Elche. Romantisch pleintje, vind ik, met haar eeuwenoude zeer bijzondere ficusbomen en een fraai prieel (mooi gevormde kiosk) waar goede koffie wordt geschonken. We nemen op het plein de derde weg rechts.

De autoverkeervrije Calle Mayor met veel terrasjes en enkele zeer oude winkels, let op Turron 1880, loopt uit op het mooie plein Santisima Faz. Een plein om vooral in de avond naar terug te gaan. Een flink aantal goede en redelijk geprijsde, internationaal gevarieerde restaurants schurken hier tegen elkaar aan en kunnen je ook qua prijs een prima avond bezorgen. Maar je kunt daarmee ook nog even wachten want je bevindt je aan de achterkant van het prachtige achttiende-eeuwse stadhuis. Als je onder één van de bogen, rechts op het plein, doorloopt kom je uit op de Plaza del Ayuntamente met de speelse uit de bestrating springende, verlichte fonteintjes. Loop naar de overkant, draai je om en je hebt een prachtig zicht op de voorname gevel van het stadhuis met haar bijzondere balkons, de tweelingtorens en de op doordeweekse dagen ook voor het publiek toegankelijke, indrukwekkende entree hal. Bezoek die en je ziet op de trap het punt waar alle hoogteverschillen in Alicante gemeten worden, terwijl je naast de trap het beeld van de gouden San Juan van Salvador Dali tegenkomt. Iets verder de trap omhoog op en je staat in de blauwe zaal, waar tijdens ons bezoek een huwelijk gesloten werd en de fraai aangeklede gasten van het bruidspaar het geheel nog meer bijzonder maakten. Je kunt daar ook de zaal met de burgemeesters-portretten bekijken. Lang genoeg binnen nu. We gaan de straat weer op.

Met je rug naar de gevel ga je linksaf de drukke straat in. De Carres Jorge Juan. Na een paar minuten bereik je aan de linkerkant een 38 treden trap die je opgaat tot je tegen de oudste en goed gerestaureerde kerk van Alicante oploopt, de Basilica de Santa Maria uit de vijftiende eeuw. Je kunt, tegen betaling van 1 euro de kerk in. Doen. Alleen het zicht op het barokke altaar is dat al waard. Het geld wordt gebruikt om de kerk ook in de toekomst goed te kunnen onderhouden.
Vanzelfsprekend heeft deze oudste kerk een relatie met het gebedshuis van de eerdere bewoners in Alicante, o.a. Arabieren. De Santa Maria rust op de grondvesten van een moskee, maar daar is weinig meer van te ontdekken, omdat de katholieke kerk in de periode, die ligt tussen 1400 en 1600 flink uit haar bol ging in een bouwstijl, die later de naam kreeg “achttiende eeuwse barok” (zie Architectuurgeschiedenis de Costa Blanca), waarbij de grote aandachtvrager in de kerk het glimmende en glanzende rococo altaar is en ook de meesterhand van Michelangelo (of die van zijn leerlingen) is te ontdekken in het Carrara marmeren bekken van de kapel van het Doopsel terwijl wij, de barok-fans nog even willen wijzen op het bijzondere orgel, wat al in 1653 de sterren van het plafond speelde en zij die, net als één van ons, drukinkt in de aderen hebben echt nog even op zoek moeten gaan naar de zgn. wiegendrukken of incunabelen, die daar te vinden zijn en als eerste voorbeelden van de boekdrukkunst in dit geval, het verhaal van de geschiedenis van het gebedshuis en de stad op papier vertellen.

Incunabelen of wiegendrukken?
Na de zgn. blokboeken, bestaande uit hele pagina’s, die werden gesneden uit stukken hout, waarin de omgeving van de letters en beelden werd uitgesneden, waardoor het te drukken gebied dus boven het weggesneden deel bleven uitsteken, waarna deze verhoogde elementen werden be-inkt en onder druk (persing) werden afgedrukt, waardoor naast de naam boekdruk voor deze techniek ook hoogdruk nog steeds wordt gebruikt. De houtenblokpagina’s konden na het afdrukken worden weggegooid en het was dus logisch dat men op zoek ging naar een meer effectieve wijze van reproduceren.
De boekdrukkunst was in feite de uitvinding van de losse letter (door Laurens Janszoon Coster of Gutenberg, dat blijft een strijdpunt tussen Duitsers en Nederlanders), die steeds weer opnieuw in een andere samenstelling kon worden gebruikt en de wiegendrukken of incunabelen waren de eerste voorbeelden opgebouwd uit losse letters.
Het woord incunabel komt van het Latijnse incunabula, dat windsel of luier betekent. Men gaf hiermee aan dat het afdrukken zijn, die ontstonden in de babytijd van de boekdrukkunst, dus vanaf 1440 tot ca. 1500 en daarom is de weerslag van deze geschiedenis niet alleen als verhaal, maar ook, en vooral voor de printfanaten onder ons, als object zo’n heel bijzondere kans onder eigen ogen te krijgen.

Je loopt nu naar de linkerkant van de kerk en bereikt zo de straat die boven de kerk loopt.

MACA

Onmiddellijk valt het klassiek vormgegeven, moderne nieuwe pand je op. Het Museo de Arte Contemporaneo de Alicante, MACA. Het museum van de moderne kunst. Naast mooie wisselende tentoonstellingen is het MACA ook vooral een publieksmuseum, waarin schoolkinderen hun eerste Kunstgeschiedenis lessen krijgen en zij ook de mogelijkheid hebben om hun eigen, ter plekke klassikaal gemaakte “kunstobjecten” op te hangen, tenminste dat gebeurde op het moment dat wij in het museum waren.
Open op weekdagen van 10.00 tot 20.00 uur en op zondag van 10.00 tot 14.00. Entree geheel gratis. Alweer doen dus.

Voor die gebouwen gaan we wederom linksaf en lopen we een klein stukje terug.

Vlak voordat we het mooie, eerder bezochte, pleintje Santisima Faz weer bereiken kunnen we de opgravingen zien we die onder het stadhuis gevonden zijn.
Op de Plaza de Santisima Faz nemen we rechtsaf de Calle San Augustin, passeren wij een achttiende eeuws klooster en blijven we rechtdoor lopen tot we aankomen op het Plaza Quijano. Dat steken we over en we gaan in de linkerbovenhoek van het plein links af om even later uit te komen op de Plaza del Carmen.

Wij hebben nu het hart van het oude Alicante bereikt. Een arm maar schoon en goed onderhouden hart en zoals zo vaak is arm schilderachtig, sfeervol en prachtig te fotograferen. We slaan op de Plaza del Carmen rechtsaf en beginnen aan de stevige trapweg omhoog via de Calle de San Raphael meestal vol met leuke mensen en goed gevulde en veelkleurige bloempotten. Net voordat je helemaal boven bent sla je linksaf en kom je alweer in een prachtig straatje terecht. Daar ga je doorheen verder omhoog om even te kunnen genieten van de Santa Clara kapel, maar vooral van het magnifieke uitzicht over de stad.

Via dezelfde weg, als je kiest voor zekerheid, maar probeer ook eens de andere straatjes (kan eigenlijk niet missen), daal je dan weer af naar de Plaza del Carmen. Neem nu de rechterkant van het plein en steek daar over en blijf rechtdoor lopen totdat je uitkomt op de Plaza Claustro en bij de imposante Cathedral de San Nicolas uit de 17e eeuw. Groot en voornaam, sober en strak aan buiten- en binnenkant, maar met heftig krullende ornamenten in het barokke hoofdaltaar en glanzende en glimmende Madonna beelden. Bij het uitgaan van de kerk sta je even stil tegenover een aantal fraaie gebouwen voordat je daar naar rechts gaat en als je die uitloopt sta je weer op de Rambla de Méndez Nuñez , die je oversteekt.

Hier is het oppassen en even zoeken geblazen, want men was hier behoorlijk aan het restaureren en wegwijzigen. Na de oversteek loop je op de Rambla een korte tijd naar rechts tot aan de 2e straat aan je aan de linkerkant. Die sla je in en even later kom je dan op de Plaza Ruperto Chapi en het daar aanwezige beroemde stadstheater Teatro Principal. Voor het theater sla je rechtsaf en blijft dan recht doorlopen tot je uitkomt op de Avenida El Sabio. Je bent weer terug in het hedendaagse, zakelijke Alicante met haar banken, kantoren en grote winkelpanden.

Recht tegenover je staat het fraaie, Arabisch aandoende gebouw van de overdekte markt. Je gaat hier linksaf en neemt de vierde straat links, terug in de richting waar je vandaan kwam, de Calle Navas. Een gezellige winkelstraat. Blijf echter ook af en toe eens naar de gevels opkijken. Deze straat komt na enkele minuten uit op de Plaza Nueva. Je vindt hier in het midden een verrassend en leuk klein stadsaquarium met grote Middellandse Zee vissen en vanaf een van de talrijk aanwezige terrassen kun je die van afstand bekijken, maar dat kan natuurlijk ook met je neus tegen het glas. Links af langs het aquarium lopend sla je de Calle San Ildefonso in. Die verlaat je om de tweede straat rechts in te gaan, de Calle Pascual Blasco.

Je bent al een tijdje alleen maar voetgangers tegen gekomen en dat zal ook nog even zo blijven in dit chique en duurdere gedeelte van Alicante. Hier vind je goed gerestaureerde en fraai gedecoreerde panden, leuke, lekkere en goede restaurants en de mooiste winkels met dure merkkleding. Maar wij laten Prada aan anderen en lopen dan ook rechtdoor tot we op alweer een geweldig mooi plein(tje) terechtkomen, met een prachtige fontein en een serie zeer oude, sfeervolle ficussen, Plaza Miró. Na uiteraard even rondgekeken te hebben sla je rechtsaf tot je na een paar minuten uitkomt op de grote Avenida Dr. Gadea met rechts op de hoek een heel modern ogend pand opgesierd met olifantenkoppen.

Je slaat nu linksaf en, duizelig van alle keren links- en rechtsaf, bereik je kort daarna het Parque Canalejas aan de haven waar je ook weer enorme ficusbomen tegenkomt. Wederom linksaf gaande bereik je nu het andere einde van de Explanada. Over de keramische golvenboulevard wandel en laveer je terug, tussen de ijs- en vooral toeristen-snuisterij-kraampjes en vol met zonnebril liggende grondlapjes door, naar de plek waar we begonnen.

Hoe kom je er?

Parkeer in de parkeergarage aan de haven. Niet goedkoop (ca. 2.50 per uur). Wel praktisch. Die bereik je het snelst, vanuit het noorden door vanaf de A70 afrit Alicante Norte en de N332 te volgen de stad in. Bij zicht op zee sorteer je na de grote fontein naar rechts om naar links te kunnen omkeren en te parkeren in de parkeergarage naast het casino. Vanuit het zuiden kies je Alicante Puerto en hou je richting Puerto aan. Verder als hiervoor.

Deel artikel

Één Trackback

  1. [...] die er gegeven worden. Doen dus vanaf nu tot 5 november as. Hoe te bereiken zie het artikel een boeiende wandeling door Alicante, die je eventueel zelfs kan [...]

Plaats een reactie

Je moet ingelogged zijn om te reageren.